Mooknayak 'ਮੂਕਨਾਇਕ' ਦੇ ਟਾਈਟਲ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਉਹ ਰਾਜ਼, ਜੋ 99% ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਬੋਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੌਣ ਬਣਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਤੋਂ 100 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਇੱਕ ਅਖ਼ਬਾਰ ਨਿਕਲਿਆ— 'ਮੂਕਨਾਇਕ'।
ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਇਸ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਬਾਬਾ ਸਾਹਿਬ ਡਾ. ਬੀ.ਆਰ. ਅੰਬੇਡਕਰ ਜੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਦੇਖੀ ਹੈ। ਪਰ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਉਸ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਟਾਈਟਲ ਹੇਠਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਮਰਾਠੀ ਲਾਈਨਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ? ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ 'ਗੁਪਤ ਕੋਡ' ਸਨ ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
काय करून आता धरुनिया भीड |
निःशक हे तोड वाजविले ||१||
नव्हे जगी कोण मुकियाचा जाण |
सार्थक लाजोनी नव्हे हित ||२||
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅੱਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਸੰਤ ਤੁਕਾਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਬਾਬਾ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਉੱਥੇ ਕਿਉਂ ਲਿਖੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਤਲਬ ਕੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ 31 ਜਨਵਰੀ 1920 ਨੂੰ ਬਾਬਾ ਸਾਹਿਬ ਡਾ. ਬੀ.ਆਰ. ਅੰਬੇਡਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਅਖ਼ਬਾਰ 'ਮੂਕਨਾਇਕ' ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਟਾਈਟਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੰਤ ਤੁਕਾਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਦੋ ਦੋਹੇ (ਅਭੰਗ) ਲਿਖੇ ਸਨ। ਬਾਬਾ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਲਾਈਨਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਚੁਣੀਆਂ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਲਾਈਨਾਂ:
(ਗੁਰਮੁਖੀ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ)
ਕਾਯ ਕਰੂਨ ਆਤਾ ਧਰੁਨਿਯਾ ਭੀਡ |
ਨਿਹਸ਼ਕ ਹੇ ਤੋਡ ਵਾਜਵਿਲੇ ||੧||
ਨਵਹੇ ਜਗੀ ਕੋਣ ਮੁਕਿਯਾਚਾ ਜਾਣ |
ਸਾਰਥਕ ਲਾਜੋਨੀ ਨਵਹੇ ਹਿਤ ||੨||
ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਤਲਬ ਕੀ ਹੈ?
ਲੋਕ-ਲਾਜ ਦਾ ਤਿਆਗ: ਪਹਿਲੀ ਲਾਈਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ— "ਹੁਣ ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ ਜਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਕੀ ਸੋਚੇਗੀ, ਇਸ ਡਰ (ਭੀਡ) ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਸੰਕੋਚ ਤਿਆਗ ਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।"
ਗੂੰਗਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ: ਦੂਜੀ ਲਾਈਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ— "ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਗੂੰਗਿਆਂ ਦਾ ਦਰਦ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਜਾਂ ਡਰ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕਦੇ ਭਲਾ (ਹਿਤ) ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।"
'ਮੂਕਨਾਇਕ' ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੀ ਹੈ—
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ:
ਮੂਕ (Mook): ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ— ਗੂੰਗਾ, ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਜੋ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ।
ਨਾਇਕ (Nayak): ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ— ਨੇਤਾ ਜਾਂ ਹੀਰੋ (Leader/Hero)
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਮੂਕਨਾਇਕ' ਦਾ ਪੂਰਾ ਮਤਲਬ ਹੋਇਆ: "ਗੂੰਗਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ" (Leader of the Voiceless)
ਬਾਬਾ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਅਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਉਠਾਵਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੋਲ਼ਾ ਅਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਸਿਸਟਮ ਸਾਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇਗਾ। ਇਹ ਲਾਈਨਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਵਿਤਾ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੱਬੇ-ਕੁਚਲੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਇੱਕ 'War Cry' (ਜੰਗੀ ਨਾਅਰਾ) ਸਨ।
ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਤਾ:
ਅੱਜ ਵੀ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਜਾਂ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਲਾਈਨਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਬਾਬਾ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ 'ਚੁੱਪ' ਨਾ ਤੋੜੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।
Comments
Post a Comment